พ.ศ. 2517 วันใดว่างจากงานวัด ก็จะชวนพระภิกษุสามเณรเดินออกจากวัดราษฎร์เจริญเวลาสายบ้าง หลังเที่ยงบ้าง เพื่อถมที่ซึ่งเป็นคูเป็นหลุม-บ่อ ที่นักขุดแร่หาดีบุกรุ่นก่อนทำทิ้งไว้ ผู้บันทึกต้องการพื้นที่เพื่อใช้ประโยชน์ จึงพยายามปรับพื้นที่ให้เสมอ ต้องใช้เวลาทำอยู่หลายวัน พื้นที่ดังกล่าวห่างจากที่จอดรถลงไปทางทิศตะวันตกไม่มากนัก อยู่ใกล้ลำธารมีป่าปกร่มรื่นเย็นสบาย จึงได้เลือกจุดนี้เพื่อสร้างที่สำหรับพักผ่อน เก็บเครื่องมือเครื่องใช้ในงานก่อสร้างและปรับพื้นที่ มีผู้คนเดินเข้ามาเห็นบ้างเมื่อรู้ว่าถมบ่อถมหลุมเพื่อทำอะไร มักจะติงว่าทำไมไม่เลือกที่เสมอ มาเสียแรงเสียเวลาถมที่หลุมที่บ่อ

เมื่อพระภิกษุ-สามเณร ได้ร่วมแรงร่วมใจกันช่วยปรับพื้นทีเรียบร้อย จึงไปหานายช่างชาญ เสาวลักษณ์ ซึ่งเป็นช่างช่วยซ่อมสร้างรถจี๊ปวิลลี่ขนาดเล็กให้กับผู้บันทึก 1 คัน ไว้ใช้งาน จึงให้นายช่างชาญ ช่วยบรรทุกเครื่องไม้ที่เตรียมไว้ กองอยู่ที่วัดราษฎร์เจริญ นายช่างชาญ เสาวลักษณ์ จึงนำรถมาบรรทุกเครื่องไม้ นำไปวนอุทยานน้ำตกแพงและทำตามที่บอกไว้อย่างเรียบร้อย ไม่สงสัยในเรื่องนายช่างชาญ เสาวลัษณ์ ที่มาขับรถให้ เพราะช่างท่านปวารณาไว้ว่า “เมื่อรถเสร็จแล้วผมจะเก็บรักษาให้และรับเป็นภาระช่วยขับไม่ว่าท่านจะไปไหน บรรทุกอะไร เวลาไหน ใกล้ไกลผมขออาสา โดยท่านไม่ต้องเกรงใจ”

นี่อีกคนที่ผู้บันทึกขอสรรเสริญขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วย

ผู้บันทึกซึ่งมีสามเณรชาญยุทธ สมหวัง เป็นกำลังช่วยยกไม้ซึ่งเตรียมสร้างที่พัก นำมาประกอบตามโครงสร้างที่ปรับไว้แล้ว ใช้เวลาสร้างที่พักราวครึ่งเดือน แม้เป็นที่พักขนาดเล็ก แต่มีห้องสำหรับเก็บของและนอนได้ด้วย 1 ห้อง ปล่อยโล่งเพื่อเป็นที่นั่ง 1 ห้อง จะได้สะดวกคล่องตัวแก่ผู้มาเยือน ได้นั่ง-นอนพักผ่อนในยามว่าง

กลิ่นไอระเหยจากป่าเขาลำเนาไพร ผสมผสานกับสายลมไอน้ำกลมกลืนอยู่กับความสงบเงียบของธรรมชาติ มันช่วยคลายร้อนดับความกระวนกระวายใจได้เป็นอย่างดี