วันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เมื่อเรือนพักรับรองเสร็จใช้งานได้แล้ว คนงานก็พลอยได้รับความสะดวกสบายมากขึ้น เมื่อฝนตกก็มีที่พักหลบฝน แดดร้อนจ้าก็มีที่พัก เมื่อหิวในเรือนพักรับรองมีข้าวของให้หุงต้มแกงกินพอขจัดหิวได้ ใครกระหายน้ำมีน้ำให้ดื่ม ใครเป็นไข้ก็มียาแก้ปวดแก้ไข้ไว้พร้อม เมื่อได้เวลางานทุกคนก็ออกจากที่พักไปทำงานตามหน้าที่เป็นงานตกแต่งป่า ซึ่งอยู่ใกล้เรือนพักรับรองและที่ใกล้กับกุฏิน้อย ดูว่าป่าตรงไหนควรจะตกแต่งเน้นให้เห็นเด่นงาม หรือในบางทีควรจะปลูกต้นไม้ขึ้นมาทดแทนไม้ที่เสียไป และพยายามตัดแนวเขตแดนวนอุทยานฯ ให้ชัดเจน แม้บางทีจะคลุมถึงที่ทำกินของบุคคลที่ทำกินมาก่อนบ้าง ก็ขอร้องให้ท่านทำกินในที่ดินซึ่งมีอยู่ก่อนแค่ไหนก็ให้ทำกินอยู่แค่นั้น ขอกรุณาอย่าได้ตัดโค่นไม้อีก

ผู้บันทึก พยายามสุดความสามารถเท่าที่สติปัญญาและไหวพริบจะอำนวย เพื่อให้ยุติธรรมที่สุด เพื่อความเข้าใจในงานที่ทำ ให้ร่วมมือกันได้โดยไม่เสียประโยชน์ ทั้งฝ่ายผู้ทำกินมาก่อนก็ได้อยู่ทำกินในที่ดินตามสิทธิ์ฝ่ายผู้คุ้มครองรักษาป่าไม้และธรรมชาติ ก็จะได้ปกป้องคุ้มครองรักษาป่าตามหน้าที่ เพื่อให้เป็นมรดกสาธารณะอยู่คู่เกาะพะงันสืบไป

แม้พยายามทำงานด้วยความรอบคอบ ก็ไม่วายไปกระทบกระทั่งผลประโยชน์ของบางคน เป็นเหตุให้เกิดภัยมาถึงตัวจนได้ เพราะบางคนยังไม่เข้าใจ หรือทำไม่เข้าใจต่อเจตนารมณ์ของงาน สภาวะการณ์อย่างนี้มีแต่ต้องสู้ทนต่อไป

จากที่เริ่มสร้างวนอุทยานน้ำตกแพง จนมาถึงเวลานี้ ถูกบางท่านบางกลุ่มหาว่าเป็น “พระคอมมิวนิสต์” บางคนที่เข้ามาเห็นโครงการสระน้ำคืนธารน้ำด้วน ซึ่งกำลังขุดยังไม่เสร็จมักจะพูดว่า “ขุดอุโมงค์เก็บอาวุธ” หรือไม่ก็ว่า “ทำที่หลบภัย” เห็นป่าหญ้าคาถูกถางเป็นลานเตียน เพื่อเตรียมปลูกต้นไม้ทดแทนก็บอกว่า “ทำลานให้ ฮ. ลงส่งอาวุธเสบียง เพราะเดี๋ยวนี้หัวหน้ามาสั่งงานเอง ให้คนงาน ให้เงินว่าจ้างตามใจชอบ เพราะเขาไว้ใจ” แม้จะอธิบายให้ฟัง ท่านก็ไม่ยอมเชื่อ เพราะบางท่านอ้างว่า “ไปถามท่านนายอำเภอ (เกาะพะงัน) มาแล้ว เรื่องคนที่เข้าไปทำงานเป็นพนักงานรายวันในวนอุทยานฯ ท่านบอกว่าไม่รู้เรื่อง” บางท่านก็ว่า ไปถามป่าไม้จังหวัด (สุราษฎร์ธานี) ท่านก็ไม่ทราบเรื่องนี้ เมื่อทางอำเภอไม่รู้ ป่าไม้จังหวัดไม่ทราบเรื่อง แล้วใครจะไปเชื่อคำอธิบายของท่าน

ผู้บันทึกให้สติไปว่า “ถ้าต้องการรู้ความจริงให้ชัดเจนเกี่ยวกับคนงานควรไปถามคุณ สมบูรณ์ วงศ์ภักดี ที่กองอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ที่บางเขน กรุงเทพฯ น่าจะได้คำตอบที่ถูกต้องกว่า”

ความเป็นอยู่ของผู้บันทึกในช่วงนี้เหมือนพลัดถิ่น แปลกหน้า เข้ามาแล้วกระทำความผิดอย่างมหันต์อยู่บนเกาะพะงัน จะมองไปทางไหนเว้นแต่คุณพ่อ คุณแม่และน้องๆ ชาวบ้านล้วนแต่มองเป็นตัวร้าย น่ารังเกียจ