วันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้ให้สามเณรชาญยุทธ จัดอาหารเพื่อเพลนำติดตัวไปที่สันเขาน้ำลอด เป็นที่ซึ่งเตรียมไว้สร้างกุฏิน้อย ใกล้กับเขตป่าพรหมจารีย์ ที่ให้ชื่อว่า “สันเขาธารน้ำลอด” เพราะน้ำไหลลอดออกตามซอกหินที่ขรุขระของภูเขา ชาวบ้านจึงเรียกอย่างนั้น ผู้บันทึกจึงใช้ชื่อตามชาวบ้านด้วยว่า “สันเขาธารน้ำลอด” เพื่อให้เป็นที่เข้าใจกันว่า มันอยู่ตรงจุดใดของวนอุทยานน้ำตกแพง เมื่อเอ่ยชื่อถึง

ผู้บันทึกกับสามเณรชาญยุทธ ช่วยกันนำไม้ที่กองไว้เพื่อสร้างกุฏิน้อยมาตัดให้ได้ขนาด แล้วบากเจาะ ปรับคู่ได้ 3คู่ กว้าง 5 ศอก ยาว 10 ศอก ขุดหลุมยกขึ้นเป็นคู่ นำไม้มาประกบ ตอกตะปูยึดจนเสร็จโครงสร้างรูปเรือนไทย มีต่อเติมระเบียงออกมา 4 ศอก เพื่อประโยชน์มากมาย เครื่องมุงใช้ใบจาก ใบมะพร้าว พื้นใช้ฟากไม้หลาโอน จัดให้มีห้องนอนหนึ่งห้อง ฝากั้นด้วยไม้ระกำ อีกห้องปล่อยโล่งโดยใช้มู่ลี่ทำด้วยเปลือกไม้ระกำ 2 ม้วน เพื่อบังลมและละอองฝน ในที่สุดกุฏิน้อยก็สำเร็จเพราะอาศัยแรงสามัคคีของพระหนุ่ม สามเณรผู้เป็นศิษย์ที่มีใจเดินทางขึ้นมาช่วย พร้อมด้วยนำเครื่องใช้สอยที่เหมาะกับการอยู่ตามดอยดงพงไพร

เรือนที่มุงเรียบร้อย ฝนย่อมไหลย้อนขึ้นไม่ได้ ใจที่อบรมเป็นอย่างดีราคะไม่อาจเข้าครอบงำ (พุทธวาจนะ)