วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2519 เมื่องานสงกรานต์ประจำปีและสรงน้ำรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส หลวงพ่อพริ้ง (พระครูอรุณกิจโกศล ผู้พี่อดีตเจ้าอาวาสวัดแจ้ง เกาะสมุย) และรูปเหมือนหลวงพ่อพร้อม (พระครูวิบูลทีปรัต ผู้น้อง อดีตเจ้าอาวาสวัดราษฎร์เจริญ เกาะพะงัน) ได้ผ่านพ้นไปเรียบร้อย ที่ผ่านไปด้วยดีก็เพราะความพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียวของเหล่าศิษย์ ญาติมิตร ตลอดถึงผู้มีความเคารพต่อท่านอาจารย์ ได้ให้ความร่วมมือร่วมใจช่วย เพื่อเชิดชูเกียรติคุณของท่าน สืบสานวัฒนธรรม ประเพณีด้วยความเต็มใจ ผู้บันทึกคิดว่าการปลูกไม้คืนป่า เป็นการฟื้นฟูชาติ แผ่นดินไร้ป่า ชาติไร้วัฒนธรรม จะหาความอุดมสมบูรณ์และความเจริญจากอะไรเมื่อป่าไม้ดารดาษด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ หมายถึงความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน ชาติที่เจริญรุ่งเรืองย่อมต้องสั่งสมด้วยวัฒนธรรมที่ดีงามของตน

วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2519 ซึ่งได้ขึ้นต้นมาแล้ว เพราะวันนี้มีอะไรบางสิ่งบางอย่างที่ควรบันทึกเช่น เมื่อไปนั่งสังฆกรรมถวายสังฆทานเสร็จแล้ว ก็กลับมานั่งคิดวางแผนการปลูกไม้คืนป่าอยู่ที่กุฏิวัดราษฎร์เจริญแต่ผู้เดียว คุณลุงเงื่อน ใจเปี่ยม เดินเข้ามาหา ท่านยกมือขึ่นไหว้แล้วนั่งลงบนม้านั่งยาว ถามขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่า

“มหา ชาวบ้านบางคนทำกับท่านถึงขนาดนี้แล้วหรือครับ?”

“ช่างเถิดคุณลุง ท่านทำตามศรัทธาของท่าน”

“ลุงคิดดูแล้ว เจ้าภาพไม่ควรทำอย่างนั้น ถวายประเคนอาหารคาวหวานปัจจัยเฉพาะพระองค์อื่น แต่กับมหาเขาไม่ถวาย ฮึ ทำบุญอะไรกัน”

“วันนี้ คุณลุงได้เห็นกับตาที่ญาติโยมทำกับอาตมา บางแห่งนิมนต์ไปงานพิธี เมื่อถึงเวลาประเคน ท่านไม่จัดสำรับ ไม่ถวายประเคนอาตมา แต่พระองค์อื่นท่านมีของถวาย แม้เพื่อนพระท่านก็มีจิตใจหยิบยื่นให้ตามธรรมเนียม อาตมาก็ฉันไม่ลง บางครั้งนิมนต์ไปงานศพ งานบวชนาค เจ้าภาพนัดวันเวลาให้รอจะมีรถมารับ ต้องนั่งรอเก้อหลายครั้ง อาตมาถูกหลอกถูกแกล้ง แต่อาตมาเป็นผู้ถือศีลต้องอดทน เพราะสำนึกเสมอว่าผู้ประพฤติธรรมย่อมมีอุปสรรคเป็นเครื่องพิสูจน์ทดลองใจ”

“มหาไปอยู่น้ำตกแพง เข้าป่าปีนเขา ระวังตัวให้มากครับ ภัยอันตรายอาจเกิดขึ้นต่อชีวิตได้ มันมีหลายทาง โดยเฉพาะเวลานี้ คือคนที่เกลียด โกรธแค้นอาฆาต คนที่เสียผลประโยชน์ จะลอบไปทำอันตรายต่อชีวิตก็ได้ อย่าประมาทนะครับ”

“ไม่ประมาทหรอกครับ แต่จะทำอย่างไรได้”

“วันนี้จะไปวนอุทยานอีกมั๊ยครับ?”

“ไปครับ จะขึ้นไปตรวจพื้นที่ วางแผนปลูกไม้คืนป่า”

“เรื่องที่ชาวบ้านด่า ไม่ใส่บาตร ไม่นิมนต์ไปงาน เช่น บวชนาค ขึ้นบ้านใหม่ งานศพก็มาจากมหาหวงป่า ห้ามไม่ให้เขาโค่นป่าทำไร่ ไม่ให้ตัดไม้เผาถ่าน ไม่ให้ตัดไม้มาทำบ้านเรือน มหาอย่าตึงนักน่าจะเพลา ลงบ้าง”

“ที่ว่าไม่ให้ตัดไม้มาทำบ้าน ไม่จริงหรอกครับ ไม่เคยหวงใครเลย”

“มหาปลูกไม้คืนป่าต้องรอบคอบให้มาก ระวังอย่าให้เดือดร้อนเจ้าของที่เขา”

แผนงานปลูกไม้คืนป่า อาตมาได้คัดเลือกที่ไว้หลายแห่ง จะปลูกในที่ไม่มีใครยึดครองเป็นกรรมสิทธิ์”

“ดี ถ้าทำได้อย่างนั้น ดีมากครับ แต่ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี”

เมื่อคุยกันพอควรแก่เวลาท่านก็ลากลับ ผู้บันทึกนึกเห็นภาพที่ผ่านมากิริยาของผู้คนที่เสดงประกอบคำด่ากระทบเสียดสี ยังตามหลอนฝังอยู่ในใจ ในตา ในหู ให้ได้เห็นอยู่ มันช่างมีอนุภาพมาก อนุภาพที่ทำลายจิตใจให้เศร้าหมองเหมือนจะปลุกระดมให้จิตคิดจะทำความชั่วตอบสนองและดับได้ยากยิ่ง แต่ต้องดับและต้องดับให้เร็วที่สุด เพราะมันอยู่ที่จิตใจของเรา ต้องดับให้ได้ด้วยวิธีการกุศลโลบายของเราเอง

สงครามที่เกิดขึ้นแล้วยังมีวันสงบเย็น ไฟไหม้ป่า ไหม้บ้าน ไหม้เมือง ก็ยังมีวันเวลาดับ ไฟแค้นโกรธเคืองเผาผลาญจิตใจให้หมดคุณธรรม ก็ต้องมีวันสงบเย็นแก่ผู้รู้เท่าทันรีบประพรมธรรมะลงไป

สามเณรชาญยุทธ ดูเหมือนจะคอยจังหวะ พอคุณลุงเงื่อนลากลับเธอก็เข้ามาหา ถามขึ่นว่า

“อาจารย์ วันนี้จะไปวนอุทยานน้ำตกแพงหรือเปล่าครับ?”

“ไป เธอมีอะไรจะเอาไปด้วย เตรียมไว้ให้พร้อม ประเดี๋ยวนายช่างชาญจะเอารถมารับ”

“ครับ”

สามเณรชาญยุทธได้นำสิ่งของมาวางไว้ที่กุฏิ ไม่นานนายช่างชาญก็เอารถจี๊ปแล่นเข้ามาหยุดหน้ากุฏิ เธอลงจากรถเดินมาหาและพูดคุยตามประสาของคนงานมาก เธอช่วยเอาของขึ้นรถ เมื่อสามเณรชาญยุทธนำของมาอีกและนำขึ้นรถเรียบร้อย นายช่างชาญ ทำหน้าที่ขับมุ่งสู่วนอุทยานน้ำตกแพงทันที

เมื่อยามเพียบพร้อมด้วยทรัพย์สรรเสริญ ย่อมไม่รู้ความจริงแท้ว่า ใครเป็นมิตรที่นับถือต่อกันเหมือนเมื่อยามทุกข์ในยามนี้เราตกในภาวะคับขันมีทุกข์เข้ากระทบอย่างแรง จะเหลียวมองหามิตรที่เคยเห็นต้อนรับด้วยคำพูดที่น่าฟังและยิ้มให้ ได้แปรเปลี่ยนไปเหมือนเป็นศัตรูแปลกหน้า ความเป็นมิตร ความนับถือต่อกันได้หายไปพร้อมกับความทุกข์ที่เกิด หรือนี่อาจจะเป็นกฏเกณฑ์หนึ่งของมนุษย์